گرداب صفحه‌نمایش‌ها
از تلویزیون و کامپیوتر تا گوشی و ایکس‌باکس

گرداب صفحه‌نمایش‌ها <br> از تلویزیون و کامپیوتر تا گوشی و ایکس‌باکس <br>

علی هادی زاده

 

کودکان امروز به جبر زمانه مدام در حال تماشای صفحه‌نمایش هستند، ولی ما با بردن این وسایل به اتاق خوابشان آن‌ها را در موقعیت بدی قرار می‌دهیم؟

از همان زمانی که تلویزیون پا به خانه‌ها گذاشت، نگرانی والدین برای مدت زمانی که فرزندشان صرف تماشای تلویزیون می‌کند، شروع شد. در حال حاضر هم اوضاع بهتر نشده است و با توجه به بیشتر‌شدن وسایل دیجیتالی که در اختیار کودکان قرار می‌گیرد، آن‌ها زمان بیشتری را صرف خیره‌شدن به صفحه‌نمایش می‌کنند.

در اوایل دهه ۸۰ میلادی، تحقیقات نشان می‌داد کودکان حدود ۱۵ تا ۱۶ ساعت را در هفته صرف تماشای تلویزیون می‌کردند. ولی اکنون با توجه به فراگیر‌شدن بازی‌های ویدیویی، شبکه‌های اجتماعی و گوشی‌های هوشمند، مدت زمان خیره‌شدن به انواع صفحه ‌نمایش‌ها به‌ شدت افزایش پیدا کرده است. بر اساس یک تحقیق که در سال ۲۰۱۰ انجام شده بود، یک نوجوان آمریکایی که در رده سنی بین ۸ تا ۱۸ سال است، بیشتر از ۵۰ ساعت در هفته، وقت صرف تماشای نوعی از صفحه نمایش می‌کند. این عدد شامل ۳۱ ساعت و ۲۰ دقیقه تماشای تلویزیون، به اضافه ۸ ساعت و ۳۰ دقیقه انجام بازی‌های کامپیوتری است؛ این نوجوانان حدود ۱۰ ساعت در هفته را نیز وقت صرف شبکه‌های اجتماعی می‌کنند.

جدای از فراگیر‌شدن رسانه‌های دیجیتالی، یکی از فاکتورهایی که تاثیر زیادی روی میزان ساعت تماشای صفحه‌نمایش گذاشته است با عنوان «رسانه اتاق خوابی» شناخته می‌شود؛ رسانه اتاق خوابی شامل وسایلی مثل تلویزیون، کنسول‌های بازی و چیزهای دیگری می‌شود که در اتاق کودکان قرار می‌گیرد تا آن‌ها سرگرم باشند. بر اساس آمار، روزانه خانواده‌های بیشتری اقدام به خرید این وسایل دیجیتالی برای اتاق خواب کودکشان می‌کنند. در همان تحقیق و در سال ۲۰۱۰ مشخص شد که بیشتر از ۴۰‌ درصد کودکان چهار تا شش سال در اتاق خواب خود یک تلویزیون دارند؛ همچنین نصف کودکان هشت سال و بالاتر یک کنسول بازی هم دارند. نتیجه این تحقیقات همان چیزی است که حدس می‌زنید؛ کودکان دارای تلویزیون یا کنسول بازی در اتاق خواب خود نسبت‌به کودکانی که در اتاق خواب خود به این وسایل دسترسی ندارند، زمان بیشتری را صرف تماشای صفحه‌نمایش می‌کنند.

 

این وسایل چه تاثیری روی کودک می‌گذارند؟

تاثیر این وسایل روی کودکان در همه جنبه‌های تحصیلی، فیزیکی و روحی خود را نشان می‌دهد. بدون در‌نظر‌گرفتن وجود این وسایل در اتاق خواب کودک، تاثیرات بیشتر خودشان را به شکل چاقی، عملکرد ضعیف در مدرسه و افزایش پرخاشگری و رفتارهایی اعتیاد مانند نشان می‌دهند. منظور از اعتیاد عدم توانایی خیره ‌شدن به صفحه ‌نمایش است. این کودکان معمولا بدون اختیار و مثل یک معتاد باید زمانی را صرف تماشای صفحه ‌نمایش کنند؛ حتی اگر محتوایی که مشاهده می‌کنند، مورد ‌علاقه‌شان نباشد.

ولی با وجود این وسایل در اتاق خواب چه اتفاقی می‌افتد؟ در تحقیقاتی هم نشان داده شده که وجود این وسایل، خارج از تاثیراتی که ذکر کردیم، باعث عدم رشد رفتارهای اجتماعی و شناختی می‌شود؛ یعنی کودک دیگر به‌راحتی با محیط بیرون ارتباط برقرار نکرده و توانایی کمتری در تشخیص احساسات انسان‌‌ها دارد؛ اتفاقی که در‌نهایت منجر به پایین‌آمدن هوش هیجانی کودک می‌شود.

آقای «Douglas A. Gentile»  با همکاری یک تیم چینی و آمریکایی دوباره به سراغ تاثیر این لوازم در اتاق خواب رفتند و از زاویه‌ای دیگر به این مسئله نگاه کردند؛ اتفاقی که باعث به‌دست‌آمدن نتایج جالبی شد. آن‌ها سه تحقیق مختلف را برنامه‌ریزی کرده و روی گروه‌های مختلف کودکان آن را بررسی کردند.

در تحقیق اول ۴۳۰ کودک به همراه مدرسانشان در پنج مدرسه مختلف مورد پرسش و ارزیابی قرار گرفتند. در این تحقیق سعی شد از سه رده اصلی در دوره کودکی، یعنی کلاس سوم، چهارم و پنجم به‌صورت مساوی نمونه تهیه شود و همچنین تناسب خوبی بین میزان دختران و پسران برقرار باشد. این ارزیابی برای شش ماه کامل ادامه داشت و طی آن میزان تماشای تلویزیون، میزان بازی‌کردن و البته خشونت کودکان سنجیده شد. برای سنجش میزان خشونت در کودکان از معلمان آن‌ها کمک گرفتند.

 

در تحقیق بعدی جمعیت بیشتری شامل ۱۳۲۳ کودک در سه رده سوم، چهارم و پنجم انتخاب شدند. در این تحقیق مدت بیشتری برای بررسی رفتارهای این کودکان در نظر گرفته شد و کل تحقیق حدود ۱۳ ماه طول کشید. در این تحقیق در کنار بررسی میزان تماشای صفحه ‌نمایش و رفتارهای کودکان، مسئله وزن آن‌ها نیز بررسی و میزان ساعات مطالعه آن‌ها هم اندازه‌گیری شد. معلمان نیز به‌صورت متناوب نمره‌ها و وضعیت درسی این کودکان را با محققان درمیان گذاشتند.

در تحقیق سوم که بیش از دو سال طول کشید، حدود ۳۰۰۰ نفر ارزیابی شدند. در این تحقیق میانگین سن شرکت‌کنندگان حدود ۱۱ سال بود و علاوه بر همه موارد دو تحقیق قبلی، مسئله میزان خواب، میزان اعتیاد و وابستگی به بازی‌های ویدیویی و البته میزان فعالیت فیزیکی و اجتماعی کودکان مورد بررسی قرار گرفت.

اولین فرضیه این گروه بر اساس مسئله میزان جابه‌جا‌یی کودکان در طول روز بود. آن‌ها متوجه شدند کودکانی که وسیله‌های سرگرمی دیجیتالی در اتاق خواب خود دارند، حتی به میان خانواده نیز نیامده و به کل در انزوای زندگی می‌کنند. این امر باعث می‌شود کودکان فعالیت اجتماعی کمتری داشته باشند؛ در‌نتیجه به‌سختی تکالیفشان را انجام می‌دهند، ورزش نمی‌کنند و اصلا سراغ کارهای فوق برنامه نمی‌روند. همچنین وقت کمتری با خانواده گذرانده و معمولا گروه دوستان گسترده‌ای ندارند و به‌خاطر علاقه آن‌ها به غذاهای ناسالم و فعالیت کم، معمولا سریع چاق شده و سلامت خودشان را در خطر می‌اندازند. خروجی این مسئله یک فرزند چاق و گوشه‌گیر است که روابط اجتماعی خوبی نداشته و از لحاظ تحصیلی هم وضعیت خوبی ندارد.

در فرضیه دیگری این گروه به سراغ محتواهای به‌نمایش‌گذاشته ‌شده رفتند؛ چراکه محتواهایی که این کودکان در طول روز تماشا می‌کردند، قالب مشترکی داشت و به تناوب تاثیر خاصی روی نحوه تفکر و یا رفتار آن‌ها می‌گذاشت. همان‌طور‌که تحقیقات قبلی نشان داده بودند، فیلم‌ها، بازی‌ها و سریال‌های خشن می‌توانستند منجر به بروز خشونت شوند. حال این مسئله به‌خاطر وجود این وسایل در اتاق خواب تشدید شده و سطح جدیدی از خشونت را در کودکان نهادینه می‌کند؛ همچنین وقتی این وسایل در اتاق خواب باشند، والدین کنترل کمتری روی کارهای کودکان داشته و در نتیجه آن‌ها بیشتر در معرض محتواهای نامناسب برای سنشان قرار می‌گیرند.

دسته بندی ها: پلاس

اگر می‌خواهید از آخرین و محبوب‌ترین مقالات ما در ایمیل خود مطلع شوید، همین الان ایمیل خود را در کادر زیر وارد کنید

We keep your data private and share your data only with third parties that make this service possible. Read our Privacy Policy.

تعداد علاقه‌مندانی که تاکنون عضو خبرنامه ما شده‌اند

۷

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *