چطور به فرزندتان بگویید در حال جدا‌شدن هستید

 

بچه‌ها برای رشد و تکامل سالم به محیط پیش‌بینی‌پذیر نیاز دارند و وقتی روتین‌های مشخص و قابل‌اتکا در زندگی‌شان وجود دارد، احساس امنیت می‌کنند. به‌خاطر همین است که والدین باید تغییرات را به‌تدریج، محتاطانه و با برنامه ایجاد کنند؛ چه گرفتن پرستار جدید برای بچه‌هایشان باشد، چه رفتن به یک مدرسه جدید و چه تغییراتی که در ساختار خانواده رخ می‌دهد. پذیرش طلاق والدین برای کودکان تغییر بزرگی محسوب می شود.

اگر شما و همسرتان تصمیم به جدا‌شدن گرفته‌اید، چگونه این موضوع را با بچه‌های کم‌سن در میان می‌گذارید؟

برای اینکه به بهترین و سالم‌ترین شکل بتوانند با این مسئله کنار بیایند، به آن‌ها چه می‌گویید و برایشان چه می‌کنید؟

پیشنهادهایی که در ادامه می‌آید، می‌تواند در این مسیر دشوار به شما کمک کند:

  1. اطلاعات را هرچه زودتر در اختیار فرزندتان قرار دهید.

 بچه‌های کوچک به‌شدت حساسند و می‌فهمند اتفاقاتی دارد می‌افتد. اینکه به آن‌ها چیزی نگویید بیشتر اذیتشان می‌کند تا اینکه آگاهشان کنید، چون اطلاع‌نداشتن باعث می‌شود دلشان هزار راه برود؛ راه‌هایی که بیشترشان بدتر از واقعیت هستند.

  1. در قالب خانواده با هم صحبت کنید.

وقتی تصمیمتان برای جدایی قطعی شد و برای انجام آن برنامه ریختید، همراه با همسر و بقیه اعضای خانواده با فرزندتان به گفت‌وگو بنشینید.

  1. زمان مناسب را انتخاب کنید.

وقتی بعضی از اعضای خانواده خسته هستند یا برای رفتن عجله دارند (یا خودتان در این حالت هستید)، موضوع طلاق را به میان نکشید. ممکن است فرزندتان سوالی نداشته باشد و فقط بخواهد با بازی و سرگرم‌کردن خود با قضیه کنار بیاید، ولی در دسترسش بمانید تا هر وقت برای صحبت، داد و فریاد، دعوا، گریه یا بغل‌کردن آماده بود، بتواند سراغتان بیاید.

  1. موضوع را ساده بیان کنید.

یک کودک کم‌سن نمی‌خواهد درباره دلایل پیچیده شما برای جدایی چیزی بداند و اصلا آن‌ها را نمی‌فهمد. در اولین گفت‌وگویتان درباره جدایی، همین که به حقایق ساده اشاره کنید، کافی است: اینکه قرار است کجا زندگی کند، چه کسی او را به مدرسه می‌برد و برمی‌گرداند، چقدر می‌تواند با شما یا همسرتان وقت بگذراند و اینکه شما دو نفر مامان و بابای او باقی می‌مانید.

  1. تاکید کنید که همچنان دوستش دارید و از او حمایت می‌کنید.

بزرگ‌ترین ترس بچه‌های کوچک این است که یکی از والدین یا هردویشان را از دست بدهند. مرتب و مکرر به فرزندتان اطمینان بدهید که تا ابد دوستش دارید و هر اتفاقی هم که بیفتد، نمی‌گذارید آسیبی به او برسد.

  1. بامحبت، مهربان و مطمئن رفتار کنید.

 نگذارید خشم، نگرانی یا مشکلات و مسائل طلاق شما به فرزندتان فشار وارد کند. او نیاز دارد که شما را قوی و مطمئن ببیند و بداند که همه خوبند. غم‌وغصه‌هایتان را با دوستان و درمانگرتان در میان بگذارید نه فرزندتان.

  1. با همسرتان با محبت، احترام و ملاحظه رفتار کنید.

این کار کمک می‌کند فرزندتان احساس امنیت داشته باشد. هر مشکلی که با همسرتان دارید، نگذارید فرزندتان درگیر آن شود. اگر او احساس کند می‌تواند روی شما حساب کند و بداند هر دوی شما با هم طرف او هستید، شادتر، سالم‌تر و قوی‌تر بار می‌آید.

  1. مسئولیت تغییر را بپذیرید.

فرزند شما ممکن است جدایی شما را تقصیر خودش بداند (بیشتر بچه‌ها دچار این افکار می‌شوند). نسبت به نشانه‌های چنین حالتی هشیار باشید.  در این حالت ممکن است فرزندتان مثلا زیادی خوب و مهربان شود یا بدرفتاری و سرکشی را در پیش بگیرد. به او اطمینان بدهید که شما و همسرتان به این تغییر نیاز دارید و این تصمیم خودتان است نه تقصیر او.

  1. بمانید و گوش کنید.

پس از اعلام تصمیم به جدایی، برای مدت چند روز، چند هفته یا حتی چند ماه حواستان به فرزندتان باشد، به او توجه کنید و در دسترسش بمانید. بعضی از بچه‌های کم‌سن بلافاصله سوالاتشان را می‌پرسند، ولی بعضی دیگر چند ماه وقت لازم دارند تا بتوانند این مسئله را در خودشان هضم کنند.

  1. به سوالات فرزندتان با صداقت پاسخ بدهید.

 سعی نکنید آن‌ها را گول بزنید. با آن‌ها همدلی کنید، صبور باشید و تا جایی که امکانش هست، صادقانه رفتار کنید.

  1. انتظار واپس‌روی را داشته باشید.

 بعضی از واکنش‌های رایج کودکان پس از شنیدن چنین خبری عبارتند از ترس، خشم، بدخلقی، گریه، وابستگی و چسبندگی، ناپایداری هیجانی، اضطراب و تحریک‌پذیری کلی. ممکن است فرزند شما مشکلات خواب پیدا کند، جایش را خیس کند یا دچار کابوس شود که در همه این موارد باید حضور آرام و مطمئن شما را در کنارش داشته باشد تا بتواند با قضیه کنار بیاید.

  1. برنامه‌ها و روند معمول زندگی را حفظ کنید.

 مراقبت و رسیدگی همیشگی و طبق روال قبلی در هر برهه از تغییرات زندگی کودکان، از جمله هنگام طلاق والدین، اهمیت ویژه‌ای دارد. حفظ روال قبلی به فرزند شما کمک می‌کند همچنان دنیا را محلی امن و پیش‌بینی‌پذیر بداند. حفظ نظم وعده‌های غذایی، بازی و به رختخواب‌رفتن در این ایام از همیشه مهم‌تر است.

  1. معلم‌ها و مربیان فرزندتان را در جریان ماجرا قرار دهید.

بزرگسالان دیگری را که در زندگی فرزندتان حضور دارند در جریان بگذارید تا برای تغییرات خلقی و سوالات احتمالی او آماده باشند. از آن‌ها بخواهید نسبت به او حساس و باملاحظه باشند، ولی درباره این موضوع از فرزندتان چیزی نپرسند یا بحث آن را به میان نیاورند، مگر اینکه خود کودک صحبت درباره آن را آغاز کند.

  1. نسبت به احساسات خود و همسرتان صبور باشید.

 هر چه شما و همسرتان بتوانید در طول فرایند جدایی بالغانه‌تر و پخته‌تر رفتار کنید، برای فرزندتان بهتر است. ولی این دوران برای بیشتر افراد از نظر جسمی، عاطفی و مالی دوران بسیار سختی است. اگر شما یا همسرتان در حضور فرزندتان خشمگین یا ناراحتید، این احساس را بپذیرید و از او عذرخواهی کنید. به او اطمینان بدهید که این وضعیت تمام می‌شود و همه به حالت عادی برمی‌گردند، اگرچه شاید آسان نباشد.

  1. قضیه را کش ندهید.

 وقتی به فرزندتان گفتید چه اتفاقی دارد می‌افتد، کم‌کم سراغ شکل‌دادن شرایط و روال‌های جدید برای زندگی بروید.تغییر با استرس همراه است، ولی لزوما نباید آسیب‌رسان باشد. کودکی که والدینش مطمئن، بالغ، قابل‌اطمینان و بامحبت هستند، می‌تواند با مهارت‌های مقابله‌ای بهتر و شخصیت قوی‌تری با جدایی آن‌ها کنار بیاید و از آن عبور کند. این دوران در زندگی فرزند شما دورانی بسیار مهم است؛ دورانی که باید مسئولیت والد‌بودن خودتان را تمام و کمال بپذیرید.

اگر می‌خواهید از آخرین و محبوب‌ترین مقالات ما در ایمیل خود مطلع شوید، همین الان ایمیل خود را در کادر زیر وارد کنید

پس از کلیک بر روی اشتراک لطفا صندوق ورودی یا بخش اسپم ایمیل خود را چک کنید

تعداد علاقه‌مندانی که تاکنون عضو خبرنامه ما شده‌اند

۳۴

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code