پرسش پاسخ کودک

پرسش و پاسخ کودک بخش 12

کودک

پرسش51:

با سلام. من در ماه چهارم بارداری هستم. پس از انجام آزمایش‌های غربالگری ترس زیادی از ابتلای فرزندم به سندروم داون دارم. آیا سن بارداری در ابتلا به این بیماری موثر است؟ لطفا توضیح دهید.

پاسخ:

هر جنین انسان هنگام لقاح‌، اطلاعات ژنتیکی‌اش را با 46 کروموزوم از والدین خود به ارث می‌برد. 23 کروموزوم از مادر و 23 کروموزوم از پدر. در بیشتر موارد بروز سندرم داون، یک کروموزوم اضافه به جنین منتقل می‌شود یعنی 47 کروموزوم دریافت می‌کند. این ماده اضافه ژنتیکی به تاخیر در رشد جسمانی و عقلانی کودک می‌انجامد. یک ششصدم تا یک هزارم کودکان با این بیماری زاده می‌شوند (توجه کنید که این تعداد بسیار زیاد است). این آمار بین مادران جوان کمتراست. البته سن مادر، مهمترین علت‌‌ بروز سندرم داون نیست.

این کودکان خصوصیات ظاهری مشابهی دارند، نیمرخ مسطح، چشمان مورب رو به بالا، گوش‌های کوچک‌، یک تک‌خط در وسط کف دست، زبان بزرگ، ماهیچه‌های کوتاه و مفاصل نرم… نوزادان مبتلا به این بیماری، بیش از حد سست و بی‌تعادل هستند و معمولاً دیرتر از کودکان دیگر به نقاط عطف رشد مانند چهار دست و پا رفتن، نشستن و راه رفتن می‌رسند.

معمولاً این کودکان در زمان تولد قد و وزن معمولی دارند اما رشد آنها کند است و از همسالان خود کوچک‌تر به نظر می‌رسند. در کودکان زیر 2 سال‌، کشیدگی کم و حرکات محدود ماهیچه موجب بروز اشکالاتی در مکیدن و غذا خوردن و مشکلات گوارشی دیگری چون یبوست می‌شود. کودکان نوپا و بزرگ‌تر نیز ممکن است در حرف زدن‌، یادگیری و کارهای شخصی (غذا خوردن، لباس پوشیدن، دستشویی رفتن) تأخیر زیادی داشته باشند.

سندروم داون به شکل متفاوتی بر توانایی‌های شناختی کودکان تأثیر می‌گذارد اما بیشتر آنها دچار عقب‌افتادگی ذهنی خفیف تا میانه هستند. آنها می‌توانند بیاموزند و قادر به پرورش مهارت‌هایی هستند. این افراد با سرعتی کمتر از دیگران به اهداف خود دست می‌یابند بنابراین نباید آنان را با دیگران و حتی با خودشان مقایسه کنیم. درست‌تر است بگوییم این افراد، انسانی‌هایی از نوع دیگرند و جذابیت‌ها و توانایی‌های خود را دارند.

دکتر رضایی – روان شناس

پرسش52:

پسر من یک پسر ۸ ساله است که بی دقت در حدی که یک شئ را در جایی میگذارد بعد از مدتی به یاد نمیاورد که کجا گذاشته است واصلا روی این مسئله تمرکز ندارد به همه وسایل دست درازی میکند وبرایش مهم نیست که از کسی باشد یا برای خودش باشد. در مورد وسواس هم همیشه با لباسهایش درگیر است حتی شورت نمیپوشد و میگوید اذیتم میکند. در درسهایش هم افت داشته یعنی کلاس اول با کلاس دوم حتی در نوشتن هم تغییر کرده است وبسیار بی حوصله نصبت به کلاس اول مینویسد. لطفا مارا راهنمایی کنید. متشکرم

پاسخ:

سلام خدمت شما همراه گرامی

در حال حاضر به دلیل برگزاری کلاس ها به صورت غیرحضوری و عدم حضور منظم در مدرسه نظم دانش آموزان از جمله پسر شما با موانعی روبرو شده و در حال حاضر شما نمیتوانید انتظار چندانی از او داشته باشید و باید تلاش کنید شرایط نظم را برای ایشان برقرار کنید و همچنین ایشون را درک کنید. نظارت منظم برحضور ایشون در کلاس های غیرحضوری و کنترل تکالیف بسیار تاکید میشود. و همچنین شما نمیتوانید از یک پسر ۸ ساله توقع داشته باشید کاملا نظم و ترتیب داشته باشد و این وظیفه شما به عنوان والدین است که به ایشون نظم رو آموزش بدین و بهش مسئولیت بدین به مرور با نظارت همراه با درک و ملاطفت و آموزش می توانید به تربیت درست فرزندتون کمک کنید. اگر این روند تاثیر نداشت حتما با یک روانشناس کودک و نوجوان به صورت حضوری مشاوره داشته باشید.

دکتر آیدا مهراد / روان شناس

پرسش53:

فرزندم کلاس سوم ابتدایی است. مدت 2 ماه هست که نه مشق مینویسه نه دقت نمیکنه. دست خطش بزرگ شده به اندازه ای که یک کلمه رو اندازه نصف صفحه مینویسه. بهش میگم مامان مشق بنویسیم، یک خط مینویسه اونم اگه دوستش با مامانش بیاد خونمون یا ما بریم. از روزی که دوستش میاد بهتر مینویسه به حرف مامان دوستش شده و مشق رو بهتر از قبل با نقطه های ریز و قشنگ مینویسه. باید چکار کنم تا بیاد و این یک ماه مونده به سال رو درسش رو انجام بده و مشق بنویسه. راهنماییم میکنید که باید کجا مراجعه کنم یا چکار کنم واقعا نگران هستم.

پاسخ:

با سلام خدمت شما همراه گرامی

به دلیل شرایط موجود و عدم حضور دانش آموزان در مدرسه افت تحصیلی و بی نظمی در انجام تکالیف کاملا طبیعی است، و نقش شما برای نظارت دوستانه و ایجاد فضای مدرسه برای وی کاملا ضروری است. اگر فرزند شما با حضور دوستش تمایل به انجام تکالیف دارد تا حد امکان این فضا را ایجاد کنید حتی به صورت آنلاین و به فرزندتون اجازه بدین از طریق مجازی برای انجام تکالیفش حتما با دوستش در ارتباط باشه و بعضی مواقع حضور در کنار هم.  گاهی لازم هست فضای مدرسه و حضور همکلاسی ها را برای نتیجه بهتر فرزندان در این روزها فراهم کرد  و همچنین درک آنها چون روزهای سختی رو میگذرونن در بهترین روزهای زندگیشون.

دکتر آیدا مهراد / روان شناس

 

پرسش53:

پسرم ده سالشه و خیلی وسواس فکری داره . دائم سوال میکنه و دائم فکر میکنه و خیلی استرس می گیره .

پاسخ:

وسواس فکری نشانه ای از اضطراب است . نوع رفتار والدین در تربیت فرزند  نقش مهمی در شکل گیری وسواس و اضطراب دارد . زمانیکه یکی از والدین یا هر دو دچار وسواس یا اضطراب باشند آنرا به فرزند شان منتقل می کنند . درصورتیکه  والدین سختگیر یا کنترل گر ، کمالگرا یا مضطرب باشند باعث می شوند که کودک  مدام گوش به زنگی و تنش همه جانبه را تجربه کند. افکار فرزند شما دلیل استرس او هستند . اما این افکار استرس از کجا می آیند؟ ایرادها ، انتقاد ها ، سرزنش ها، انتظارات بالاتر از توان کودک که از رفتار و در بازخوردها از طرف والدین ابراز می شود باعث شده کودک حس خوب از رفتار های خود نداشته باشد هر چند شما تصور کنید که این رفتار های شما تا به این حد هم  نبوده است اما ممکن است نوع خلق فرزند تان  از نوع خلق حساس باشد که در این صورت هر تذکر یا سختگیری هر چند کم ، منجر به استرس در او می شود.مشغله فکری و خود گویی هایی که چگونه با بازخورد منفی یا تذکر روبرو نشود یا بیشتر بداند ویا چگونه مورد توجه دیگران قرار بگیرد.

 شما با کمتر کردن سطح انتظارات و تذکر هایی که به او می دهید و همینطور کاهش سطح اضطراب و رفتار مضطربانه خودتان می توانید بتدریج این وسواس را در فرزندتان تقلیل دهید . سعی کنید بعد از هر رفتاری که انجام می دهد حس خوب به او بدهید تا احساس اعتماد بنفس بیشتری کند . همینطور کمک کنید زمانیکه با شکست یا ناکامی روبرو می شود به او احساس کارآمدی بدهید . تلاش ها و موفقیت هایش را بیشتر تشویق کنید .

ثریا حسینی – روان شناس

پرسش54:

فرزندم یک سال‌و‌نیمه است. تلاش زیادی کردم که او را از شیر بگیرم اما با شکست‌های متعددی روبه‌رو می‌شوم. لطفا راهنمایی بفرمایید.

پاسخ:

واژة «از شير گرفتن» معمولاً به‌عنوان توقف شيردهي به‌كار مي‌رود. همچنين مي‌توان از شير گرفتن را به معناي تغيير تدريجي تغذيه كودك از شير به غذاهاي تركيبي دانست. از شير گرفتن براي كودك به‌لحاظ عاطفي دشوار است، زيرا مادر براي او منبع شادي، نشاط و غذا بوده است. هنگام گرسنگي در آغوش گرم مادر آرام گرفته و شير نوشيده، كه اين عمل علاوه بر آنكه او را سير كرده، برايش لذت‌بخش نيز هست. به همين دليل، ترك آن برايش كاري دشوار و نگران‌كننده محسوب مي‌شود. پس اگر مي‌خواهيد كودك خود را از شير بگيريد اين عمل نبايد سريع و ناگهاني و يا با اِعمال خشونت همراه باشد. بلكه بايد از شش ماهگي به‌تدريج، با جانشين كردن غذاهاي مناسب و كم كردن تعداد دفعات شيردهي، زمينه را براي اين كار فراهم كنيد.

بهتر است به اين نكته هم توجه داشت كه از شير گرفتن كودك برايش چنين تصوري به وجود نياورد كه ديگر از عشق و محبت مادرانه محروم شده است. بنابراين در مراحل از شيرگيري به كودك توجه بيشتري نشان دهيد.

روش تدريجي اما قاطع براي از شير گرفتن كودك موفق‌ترين روش است. براي كودك ۶ ماهه اجراي برنامة شيردهي هر چهار ساعت يك‌بار مناسب است. ضمن اينكه مي‌توان به‌تدريج غذاي كمكي را در تغذية كودك وارد كرد. با اعمال اين روش مادر مي‌تواند برنامه‌ريزي غذايي براي كودك داشته باشد. در نتيجه، با اعتمادبه‌نفس در پيشرفت و پيش‌بيني مسائل به پيش برود. شروع به دادن مايعات در ليوان مخصوص كودك و يا با قاشق، بغل كردن عروسك، خرس كوچولو يا قطعات پارچه‌اي ديگر جانشين خوبي براي دلبستگي كودك به شير مادر است. وقتي فواصل شيردهي مشخص شد، مادر مي‌تواند حذف تدريجي وعده‌هاي شير را شروع كند. حق انتخاب با مادر است . بعضي‌ها ابتدا حذف شبانه را در نظر مي‌گيرند، برخي ترجيح مي‌دهند، شير دادن وقت ناهار را اول قطع كنند. چون اطمينان دارند كودك به‌جاي شير، غذاي كافي براي خوردن دارد. اما اغلب بهتر است مادر بعد از خوردن يك غذاي سفت، يعني زماني كه كودك سير است، به او شير بدهد.

   اين مسئله مهم است كه وقتي يك نوبت شير دادن حذف شد، مجدداً در لحظه‌هاي بي‌تابي كودك برقرار نشود. ممكن است كودك با صداي بلند اعتراض خود را بيان كند، ولي مادر بايد هدف نهايي خود را به‌خاطر داشته باشد، چون هرگونه ترديد موجب تشديد تقاضاهاي كودك مي‌شود. وقتي مادر تصميم خود را گرفت، قاطعيت تصميم او، به كودك انتقال مي‌يابد . تغذيه قبل از خواب و يا هنگام صبح آخرين نوبت‌هايي هستند كه بايد حذف شوند . پس مادر مي‌تواند اين نوبت را تا زماني كه كودك علاقه خود را از دست بدهد، حفظ كند.

براي از شيرگيري كودك تنها تلاش مادر كافي نيست. بلكه همكاري همة اطرافيان، به‌ويژه پدر، در اين زمينه بسيار مهم است. به‌عنوان مثال، هنگامي كه مادر مي‌كوشد كودكش را از شير خوردن منع كند و او به‌شدت مقاومت نشان مي‌دهد، پدر مي‌تواند با تشويق كودك به خوردن غذا و سرگرم كردن او به انواع بازي‌ها، وي را از اين كار منصرف كند. اين مسئله بخصوص در نيمه‌هاي شب كه كودك بهانه‌گيري و گريه بيشتري مي‌كند، حائز اهميت است.

   اغلب پدران خود را از اين مسئوليت بركنار مي‌دانند و از شير گرفتن كودك را وظيفة مادر تصور مي‌كنند. در حالي كه موفقيت هرچه سريع‌تر در اين امر، به‌نفع آرامش مادر، كودك و محيط خانواده است.

   نكته ديگر آن است كه به كودك القا كنيم كه او به اندازه كافي بزرگ و مستقل شده است، بنابراين خود مي‌تواند مانند بزرگ‌ترها از غذاي سفره استفاده كند.

   خلاصه آنكه، مادر قبل از اقدام به از شيرگيري، بايد بيانديشد كه چقدر تحمل شنيدن گريه كودك خود را دارد. اگر بچه كاملا آشفته است و آرام نمي‌شود، تصور نكند كه بازي را باخته است، بلكه بعد از چند ماه كه فرزندش بزرگ‌تر و مستقل‌تر شد، دوباره در مورد از شيرگيري او اقدام كند. اين‌بار حتماً موفق مي‌شود.

دکتر رضایی – روان شناس

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code