درست لحظه بخشیدن!

درست لحظه بخشیدن!

سهیلا ثقفی

جایی خواندم براساس نظریه سیستمی، ‌هر ذره‌ای مرکز عالم است؛ یعنی کوچک‌ترین تغییری در آن ذره رخ دهد، کل کائنات تحت‌تاثیر قرار می‌گیرد.

در جایی دیگر خواندم در اقیانوس یک قطره کم و زیاد شود، هیچ اتفاقی نمی‌افتد. حتی اگر یک کاسه آب هم از اقیانوس برداریم، باز زندگی موجودات آن تغییر نمی‌کند؛ چون اقیانوس به قدری بزرگ است که یک قطره و صد قطره و صد میلیون قطره و حتی ده میلیارد قطره (یعنی بیشتر از جمعیت جهان) نیز از آن برداشته شود، باز تغییر جدی در آن رخ نمی‌دهد. این خاصیت پدیده‌های عظیم است که بود و نبود ذرات ریز تشکیل‌دهنده آن اهمیت زیادی ندارد!

ما آدم‌ها در این هستی از قطره هم کوچک‌تریم و در قیاس با عظمت کائنات حتی همان قطره هم نیستیم.‌ بودن یا نبودن هیچ‌کدام از ما کوچک‌ترین تاثیری در هستی ندارد و نخواهد داشت! ما بیش‌ازحد خود را بزرگ پنداشته‌ایم. در سرنوشت کائنات نظر ما، آن‌قدرها هم که می‌پنداریم، مهم نیست!

آنچه گفته شد یک حقیقت است. اما حقیقت تلخی نیست! درواقع همین است که هست! رسم حیات است. واقعیتی است که اگر باورش نکنیم وهم برمان می‌دارد و گمان می‌کنیم حق داریم خود را بزرگ و برتر بشماریم.

اگر این حقیقت بدیهی، یعنی کمتر از هیچ‌بودن را در قیاس با بزرگی کائنات نپذیریم، احساس بیش‌ازحد مهم‌بودن وادارمان می‌کند تا بقیه را از نبودن خودمان بترسانیم و ادعا کنیم که اگر نباشیم، کل هستی زیرورو می‌شود و دیگر دنیا این‌گونه که هست، نخواهد نبود!

اگر با این واقعیت آشکار روبه‌رو نشویم، به خودمان حق می‌دهیم برای بیشتر زنده‌ماندن دیگران را قربانی کنیم و موجودات دیگر را مورد سوء‌استفاده قرار دهیم.

وهم بزرگ‌بودن و مهم‌بودن خیال باطلی است که باعث شده است زندگی افراد زیادی هدر برود. آن‌ها از اینکه با این‌همه دانش، ثروت، قدرت، شهرت و افتخار مجبورند مانند افراد بی‌سواد، فقیر، ضعیف و بی‌نام‌ونشان، سر بر زمین سرد بگذارند و بروند، شبانه‌روز در حسرت به سر می‌برند؛ طوری‌که بعد از مدتی، همه لحظات زندگی‌شان به افسوس‌خوردن، لب‌گزیدن و سرتکان‌دادن می‌گذرد.

می‌گویند عمر بعضی پروانه‌ها فقط یک روز است. اما همان یک روز آن قدر بال‌بال می‌زنند و از نعمت زندگی لذت می‌برند که وقتی از دنیا می‌روند از زندگی خود ناراضی نیستند! بسیاری اوقات اگر بپذیریم که ذره‌ای بی‌اهمیت و ناچیزیم که در عمر کائنات، برای چشم به هم زدنی فرصت حیات یافته‌ایم، مثل آن پروانه، خیلی از کارهایمان عاقلانه‌تر و رفتارهایمان محبت‌آمیزتر و هیجاناتمان مهارتر و زندگی‌مان شیرین‌تر می‌شود. پذیرفتن کوچک‌بودن برای پدیده‌ای که واقعا یک ذره کوچک بیش نیست، باعث می‌شود در فرصت کوتاهی که نصیبش شده است، خردمندانه‌تر و شکوهمندتر زندگی کند.

اگر می‌خواهیم از لحظه‌لحظه زندگی خود لذت ببریم و زندگی باشکوه و مملو از موفقیتی نصیبمان شود، اولین شرط آن این است که بپذیریم در قیاس با عظمت هستی حتی به اندازه ذره‌ای هم مهم نیستیم؛ چون تنها با این نگاه می‌توان مرکز هستی شد و حقیقت دنیا را به‌درستی دریافت و آن را به گونه‌ای تغییر داد که کل کائنات متحول شود!

اگر می‌خواهید از آخرین و محبوب‌ترین مقالات ما در ایمیل خود مطلع شوید، همین الان ایمیل خود را در کادر زیر وارد کنید

We keep your data private and share your data only with third parties that make this service possible. Read our Privacy Policy.

تعداد علاقه‌مندانی که تاکنون عضو خبرنامه ما شده‌اند

۳

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *