آیا ورزش‌‌های رزمی، مخصوص افراد پرخاشگر است؟
توان فیزیکی در راستای قدرت ذهن

«آیا بین ورزش‌های رزمی و پرخاشگری رابطه‌ای هست؟»،«آیا اگر به ورزش‌های رزمی بپردازیم، پرخاشگر می‌شویم؟» و … سوال‌هایی است که گاهی ذهن ما را درگیر می‌کند. اغلب شنیده‌ایم که کودکی به ورزش رزمی علاقه دارد، اما والدین او مانع می‌شوند و عنوان می‌کنند که اگر کودکشان وارد این ورزش شود، آینده خوبی نخواهد داشت؛ چون این ورزش‌ها خشن هستند و کودک را به بیراهه می‌برند. اما آیا واقعا این طرز تفکر درست است؟

بهتر است بابت روشن‌شدن این مطلب، ابتدا تعریفی از پرخاشگری و انواع آن ارائه دهیم و سپس به تعریف ورزش‌های رزمی و رابطه این دو با هم بپردازیم.

 

 

پرخاشگری عملی است که آگاهانه و ارادی صورت می‌گیرد و هدف آن، رساندن آسیب‌های فیزیکی و روانی به دیگری است. پرخاشگری‌های لفظی و فحاشی‌کردن می‌توانند شخص مقابل را از نظر روانی بسیار آزار دهند. پرخاشگری از نظر روان‌شناسی به دو نوع «بازتابی» و «ابزاری» تقسیم شده است. هدف از پرخاشگری بازتابی، آسیب‌رسانی فیزیکی یا روانی است؛ به‌همین‌دلیل به آن پرخاشگری «خشم‌آلود» هم گفته می‌شود. درمقابل، پرخاشگری ابزاری است که وقتی از سمت مقابل محرکی ارائه شده و فرد ناراحت می‌شود، بروز می‌کند. در پرخاشگری ابزاری، هدف از ضرب‌وجرح، رسیدن به یک هدف خاص است. به‌عنوان مثال، شکنجه‌گران از این نوع پرخاشگری استفاده می‌کنند تا به اطلاعات یا پاداش موردنظر از بالا‌دست خود برسند؛ به عبارتی، پرخاشگری ابزاری، غیراحساسی و معطوف به انجام وظیفه است.

حال که تا حدودی با تعریف پرخاشگری آشنا شدیم، به تعریف ورزش‌های رزمی می‌پردازیم.

ورزش رزمی عبارت است از اجرای منظم حرکات بدنی که با روح و جسم شخص سر‌وکار دارد و هدف آن آرامش روحی و روانی، استراحت فکری و بالابردن اعتمادبه نفس است. این ورزش‌ها به دو قسمت ورزش رزمی «نرم» و ورزش رزمی «سخت» تقسیم می‌شوند. ورزش‌های رزمی نرم، بیشتر با نیروهای روحی بدن در ارتباطند و ورزشکار در تلاش است تا با ارتباط بین فکر و روح خود، قدرت و اعتمادبه‌نفس لازم را به‌دست آورد. از این دست ورزش‌ها می‌توان به یوگا و تایچی اشاره کرد.

اما در ورزش‌های رزمی سخت، علاوه‌بر ارتباط روح و فکر، جسم نیز قدرتمند می‌شود تا در رقابت‌های تن‌به‌تن بتواند موفق باشد. کیک بوکسینگ، بوکس، تکواندو، کاراته و … جزو ورزش‌های رزمی سخت هستند.

اکنون که با تعریف پرخاشگری و ورزش رزمی آشنا شدیم، لازم است بدانیم که آیا بین این دو ارتباطی وجود دارد یا خیر؟

نکته‌ای که باید به آن واقف باشیم این است که پرخاشگری و خشونت دو مقوله جدای از هم، اما در برخی مواقع مرتبط هستند. پرخاشگری و خشونت شرایط متفاوتی را ایجاد می‌کنند. ما در ورزش‌های رزمی شاهد پرخاشگری هستیم، اما این پرخاشگری چه کلامی باشد و چه فیزیکی، درراستای رسیدن به هدف مشخصی است؛ همچنین در ورزش‌های رزمی، هدف بُرد و پیروزی بر حریف برای رسیدن به مدال، جایزه و یا شهرت است. یک ورزشکار وقتی برای المپیک تمرین می‌کند، حتی نمی‌داند حریفانش چه کسانی هستند و صرفا جهت به‌دست‌آوردن مقام تلاش می‌کند و پرخاشگری او در میدان مسابقه صرفا برای پیروزی و رسیدن به آن مهم است؛ یعنی به‌عنوان مثال یک ورزشکار در تکواندو، به قصد کُشت یا از روی خصومت شخصی حریفش راکتک نمی‌زند؛ بلکه برای بُرد می‌جنگد.

 

 

جالب است بدانید طی تحقیقاتی که اخیرا در داخل و خارج از ایران صورت گرفته، به روشنی مشخص شده که ورزش‌های رزمی نه‌تنها باعث حالات پرخاشگری و خشونت در زندگی شخصی افراد ورزشکار نمی‌شود، بلکه اگر شخصی حالات پرخاشگری داشته باشد، انجام ورزش‌های رزمی یک داروی موثر برای اوست.

به‌طورکلی، کودکان از طریق بازی و فعالیت‌های بدنی، اطلاعات لازم را برای زندگی و پذیرش مسئولیت به‌دست می‌آورند. بازی و ورزش، میدان تمرین مناسبی برای آن‌ها ایجاد می‌کند تا با مفاهیمی همچون نوع‌دوستی، تعاون، ایثار و کنترل خویش آشنا شوند.

ورزش و فعالیت‌های رزمی، همان‌طور که در کاهش پرخاشگری موثر هستند، درکاهش افسردگی نیز نقش دارند. ورزش‌های رزمی باعث می‌شوند تا پرخاشگری‌های نهفته در افراد، به‌صورت هدفمند بروز کرده و همین امر باعث می‌شود تا فرد از اقدامات اشتباه اجتناب کند.

ما حتی از برخی ورزشکاران شنیده‌ایم که کتک‌خوردن در ورزش باعث می‌شود حال خوبی نسبت‌به خود داشته باشند و از غرور نامناسب آن‌ها می‌کاهد. به‌طورکلی می‌توان گفت که ورزش‌های رزمی باعث ایجاد پرخاشگری در افراد نمی‌شوند و حتی آن را کم هم می‌کنند و اگر فرد دچار حالات پرخاشگری باشد، انتخاب یک رشته ورزشی مناسب می‌تواند برای وی مثل دارو عمل کند.

ما رزمی‌کاران بسیاری را می‌شناسیم که خارج از میدان مسابقه، بسیار موفق و شریف هستند؛ مثل محمدعلی کلی، هادی ساعی، کیمیا علیزاده، احسان روزبهانی و بسیاری دیگر.

سخن آخر اینکه، روحیه پرخاشگری در همه ما وجود دارد و ما باید بهترین راه را برای کنترل آن با استفاده از خودشناسی پیداکنیم.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *